Αναδημοσιεύω ένα άρθρο του Πιτσιρίκου το οποίο πόσα μου θυμίζει...
Αγαπάω τη θάλασσα. Έχω περάσει ατελείωτες ώρες κολυμπώντας, κοιτώντας τη θάλασσα και ταξιδεύοντας. Όταν μπαίνω στην θάλασσα, μου περνάνε όλα. Μια από τις πιο άσχημες περιόδους της ζωής μου ήταν όταν -λόγω δουλειάς- πέρασαν 4 χρόνια που δεν είδα καν τη θάλασσα. Θυμάμαι πόσο πολύ είχα ενθουσιαστεί, ως παιδί, όταν έμαθα να κάνω τον «ξερό». Να είμαι ανάσκελα και να επιπλέω, χωρίς να κουνάω πόδια και χέρια.
Αγαπάω τη θάλασσα. Έχω περάσει ατελείωτες ώρες κολυμπώντας, κοιτώντας τη θάλασσα και ταξιδεύοντας. Όταν μπαίνω στην θάλασσα, μου περνάνε όλα. Μια από τις πιο άσχημες περιόδους της ζωής μου ήταν όταν -λόγω δουλειάς- πέρασαν 4 χρόνια που δεν είδα καν τη θάλασσα. Θυμάμαι πόσο πολύ είχα ενθουσιαστεί, ως παιδί, όταν έμαθα να κάνω τον «ξερό». Να είμαι ανάσκελα και να επιπλέω, χωρίς να κουνάω πόδια και χέρια.



