Τετάρτη 4 Ιουλίου 2012

Θέλω νάσαι εκεί...

Απόψε στις 21.30 στην«Τεχνόπολις» Δήμου Αθηναίων, τραγουδάμε... δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα..κρύο δεν έκανε ποτέ...



ATHENS WORLD MUSIC FESTIVAL


Από 16 έως και 20 Ιουλίου - «Τεχνόπολις» Δήμου Αθηναίων...
''Athens World Music Festival'' powered by ΚΟΣΜΟΣ 93.6
Μια υπέροχη προσπάθεια ενάντια στη μαυρίλα της Ελληνικής καθημερινότητας..

Η «Τεχνόπολις» Δήμου Αθηναίων και η ΕΡΤ διοργανώνουν για πρώτη χρονιά το “Athens World Music Festival” από τις 16 έως και τις 20 Ιουλίου και σας προσκαλούν στο πενθήμερο φεστιβάλ με μουσικές από διάφορα μέρη του κόσμου. 25 μουσικά σχήματα, 30 σολίστες, άνω των 100 μουσικοί καθώς και ηΣυμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων βάζουν την Αθήνα σε γιορτινούς καλοκαιρινούς ρυθμούς και την κάνουν σημείο αναφοράς στη Μεσόγειο και τη Νότια Ευρώπη.

Ελπιδοχωρι η ελπιδα μας...?

Από το http://argiekatsa.blogspot.gr/
...Μήπως να το βλέπαμε και κοντά στην Αθήνα?

Ελπιδοχωρι λοιπον λεγεται ενας οικισμος πλησιον του Αργους Aργολιδος σε αποσταση 12 χιλιομετρων απο την πολη. Μια προσπαθεια που ξεκινησε ωστε να μπορουν τα παιδια να πηγαινουν εκει ως ενα ειδος κατασκηνωσης, να ερθουν σε επαφη με την φυση και να γνωρισουν αληθινες αξιες. Ομως πλεον κατοικοι μενουν εκει μονιμα αφου σιγα σιγα χτιστηκαν κατοικιες, δημιουργηθηκε μια δομη με οικολογικη βαση, ενα μερος οπου τα χρηματα δεν εχουν αξια αφου οι μεταξυ των κατοικων συναλλαγες γινονται με ανταλλαγη προιοντων


Σάββατο 30 Ιουνίου 2012

Από την ταινία 28 μέρες μετά...

Ελπίζω όχι και για την πόλη μας...

Ανέκαθεν ζόμπι και νεκροί ήταν..


Εκπληκτικό Άρθρο και αρχή ενός νέου Ιντερνετικού ταξιδιού...

Από τον Γιάννη Μακριδάκη
photo by Badseed
Αναδημοσιεύω το παρακάτω κείμενο από την Lifo για έναν και μόνο λόγο. Για να δηλώσω την παρατήρησή μου ότι οι άνθρωποι στην Αθήνα συμπεριφερόντουσαν έτσι ανέκαθεν. Δεν είναι σημείο των σημερινών καιρών της κρίσης αυτό. Τα γεμάτα νεκρούς βαγόνια, ένας άνθρωπος που είχε συνηθίσει στην πραγματική ζωή, τα έβλεπε εδώ και χρόνια. Τα γεμάτα νεκρούς βαγόνια ήταν αυτά που εδώ και μια εικοσαετία με έκαναν να μην μπορώ ούτε να το διανοηθώ ότι θα ζήσω, έστω για ένα διάστημα της ζωής μου, στην Αθήνα.