Συνοικία το Ψέμα...

..Η Ελλάδα της δεκαετίας του ’60 δεν είναι φωτογραφίες, ούτε ταινίες με πλούσια αγόρια που ερωτεύονται όμορφα φτωχά κορίτσια. ..


Αλλά ξέχασα! Σημασία έχει να να είμαστε ακόμα οι βλαχοκυριλέ επαναστάτες πολιτικάντηδες που ενώ περνάμε δίπλα από ένα άστεγο, δεν τρέχει και τίποτα! Φτάνει να περάσουμε και να δηλώσουμε την παρουσία μας στην στο Mall

Με αφορμή μια λαμπερή φωτογραφία από την Αθήνα της δεκαετίας του ’60 που κυκλοφόρησε στα social media, γράφτηκαν απίστευτες ανοησίες για εκείνη την «όμορφη Ελλάδα» που χάθηκε.

Η Ελλάδα της δεκαετίας του ’60 δεν είναι φωτογραφίες, ούτε ταινίες με πλούσια αγόρια που ερωτεύονται όμορφα φτωχά κορίτσια.

Η Ελλάδα της δεκαετίας του ’60 είναι φτώχεια, μετανάστευση, εξορία και φυλακή…
Πολλοί σύγχρονοι Έλληνες έχουν την εντύπωση πως τη δεκαετία του ’60 όλα ήταν ιδανικά στη χώρα μας. Δεν ήταν.

Μεγάλο ρόλο σε αυτό έχει παίξει η συνεχής προβολή των ελληνικών ταινιών εκείνης της εποχής. Στην πλειοψηφία τους άθλιες.

Δεν είναι κακό να νοσταλγείς, ούτε να επιθυμείς κάτι που δεν έζησες
.
Είναι, όμως, πολύ κακό να νοσταλγείς κάτι που όχι μόνο δεν έζησες αλλά δεν υπήρξε ποτέ.

Η ταινία «Συνοικία το Όνειρο», γυρισμένη στις αρχές της δεκαετίας του ’60 σε πραγματικούς χώρους -στον Ασύρματο, στα Πετράλωνα- αντιμετώπισε προβλήματα με τη λογοκρισία και παίχτηκε πετσοκομμένη. Κι έτσι, όμως, συνάντησε προβλήματα στην προβολή της.

Το «λάθος» του Αλέκου Αλεξανδράκη και των συντελεστών της ταινίας -σύμφωνα με την τότε κυβέρνηση- ήταν ότι έδειχναν φτωχούς και πεινασμένους. Αυτό έβλαπτε την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό.
Οι φτωχοί τη δεκαετία του ’60 έπρεπε να είναι χαριτωμένοι και βαμμένοι άψογα σαν την Αλίκη Βουγιουκλάκη, και να χορεύουν κι ένα συρτάκι.

Στην «Συνοικία το Όνειρο» υπάρχει μια αυτοκτονία. Η αυτοκτονία ενός φτωχού. Ενός εξαθλιωμένου. Σας θυμίζει κάτι;

Η «Συνοικία το Όνειρο» ήταν μια ρεαλιστική ταινία και, ως τέτοια, δεν εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τους Έλληνες.

Η «Συνοικία το Όνειρο» είχε να κάνει με την αλήθεια.

Οπότε, οι Έλληνες προτίμησαν την «Συνοικία το ψέμα».

Το ίδιο κάνουν και σήμερα.

του Πιτσιρίκου  

Τζάκια δολοφόνοι!!! Τι να το κάνεις το Ευρώ άμα έχεις το τζάκι...

...τα χιλιάδες αναμμένα τζάκια και η μυρωδιά του καμένου ξύλου που απλώνεται πάνω από την πόλη, τους κάνει να αισθάνονται πως κάνουν διακοπές στην Αράχοβα ...
Από τον Pitsirikos.net

Τζάκια δολοφόνοι!!!

 Μπορεί οι περισσότεροι Αθηναίοι να παραμένουν αυτά τα Χριστούγεννα στην Αθήνα –εξαιτίας της οικονομικής κρίσης- αλλά τα χιλιάδες αναμμένα τζάκια και η μυρωδιά του καμένου ξύλου που απλώνεται πάνω από την πόλη τους κάνει να αισθάνονται πως κάνουν διακοπές στην Αράχοβα ή στα κωλοχώρια τους.

Αν τις επόμενες μέρες χιονίσει, ο συνδυασμός του χιονιού με την μυρωδιά του καμένου ξύλου θα χαρίσει στους Αθηναίους τα πιο παραμυθένια Χριστούγεννα της ζωής τους και το μόνο που θα λείπει για να ζήσουμε κι εμείς την υπέροχη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα της Αθήνας της δεκαετίας του ’60 θα είναι οι γύφτοι με τις αρκούδες.

Ο καπνός πάνω από την Αθήνα σου δίνει την εντύπωση πως προέρχεται από πυρκαγιά –και όχι από τα τζάκια-, οπότε καμιά ώρα θα ξεσπάσει καμιά πραγματική πυρκαγιά και δεν θα το πάρει κανείς χαμπάρι, με αποτέλεσμα να γίνει όλη η Αθήνα κάρβουνο.

Οι επιστήμονες είναι ανήσυχοι από τη θεαματική αύξηση της λειτουργίας των τζακιών στην Αθήνα και τη μείωση της χρήσης των καλοριφέρ γιατί το ξύλο δεν είναι τόσο οικολογικό όσο το πετρέλαιο.

Η ατμοσφαιρική ρύπανση είχε μειωθεί στην Αθήνα επειδή οι Αθηναίοι δεν έχουν χρήματα για να βάλουν βενζίνη στα αυτοκίνητά τους αλλά αυξάνεται τώρα επειδή οι Αθηναίοι μπορεί να μην έχουν χρήματα για πετρέλαιο αλλά έχουν ακόμα χρήματα για ξύλα.

Παράλληλα, κάποιοι Αθηναίοι έχουν βάλει τζάκι στις μηχανές των αυτοκινήτων τους και τα έχουν μετατρέψει από βενζινοκίνητα σε ξυλοκίνητα.

Ο κίνδυνος για την υγεία των κατοίκων της Αθήνας από τα τζάκια και τις ξυλόσομπες είναι πολύ μεγάλος, οπότε –για να αποφύγουν τον καρκίνο και τις καρδιοπάθειες- θα πρέπει να κάθονται μέσα στα σπίτια τους και να ξυλιάζουν, με την ελπίδα να μην αρπάξουν καμιά πνευμονία.

Τραγική είναι η κατάσταση και για τους άστεγους που κινδυνεύουν και από το κρύο και από την κάπνα, ενώ το μαρτύριό τους γίνεται ακόμα πιο αβάσταχτο γιατί η μυρωδιά του καμένου ξύλου τους σπάει τη μύτη και τους υπενθυμίζει πως -ενώ αυτοί κινδυνεύουν να πάθουν κρυοπαγήματα- οι υπόλοιποι είναι μπροστά στο τζάκι με το φανελάκι.

Βέβαια, οι επιστήμονες επισημαίνουν πως η κάπνα από τα τζάκια επιβαρύνει πολύ περισσότερο τον αέρα μέσα στα διαμερίσματα, οπότε αφήστε το τζάκι να καίει -και να ζεσταίνει το σπίτι σας- και βγείτε στο μπαλκόνι για να προστατεύσετε την υγεία σας.

Σε κάποιες πολυκατοικίες της Αθήνας, οι ένοικοι έχουν κάνει μετατροπές στο καλοριφέρ για να καίει κάρβουνο, και είναι με βάρδιες στο λεβητοστάσιο για να ρίχνουν κάρβουνο με το φτυάρι στον καυστήρα.

Η κυβέρνηση είναι προβληματισμένη από το γεγονός πως η Αθήνα μυρίζει σαν ανθρακωρυχείο –επειδή δεν μπορούν να αναπνεύσουν οι τουρίστες και πλήττεται η εικόνα της χώρας στο εξωτερικό- και σκέφτεται να επιβάλει φόρο στα ξύλα, στα τζάκια και στις ξυλόσομπες, ενώ υπάρχει ακόμα και η σκέψη να χτιστούν τα τζάκια.

Δεν είναι λίγα τα κυβερνητικά στελέχη που ζητούν να φορολογηθούν και οι θερμοφόρες, ενώ εκφράζονται φόβοι πως οι Αθηναίοι θα το ρίξουν στο αλκοόλ για να ζεσταθούν, οπότε ζητούν να τιμωρείται με ισόβια η προσπάθεια κάθε Αθηναίου να ζεσταθεί με οποιονδήποτε τρόπο εκτός από το πετρέλαιο.

Ανησυχία εκφράζεται και για το τι θα συμβεί το καλοκαίρι, αφού πολλοί Αθηναίοι έχουν θορυβηθεί από τις επερχόμενες μεγάλες αυξήσεις στην τιμή του ρεύματος -που κάνουν απαγορευτική τη χρήση κλιματιστικού- και έχουν ήδη αρχίσει να παραγγέλνουν παγοκολώνες για να χτίσουν ιγκλού μέσα στο σαλόνι τους.

(Θυμάμαι την ειρωνεία με την οποία είχε αντιμετωπιστεί -μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης- η είδηση πως κάποιοι κάτοικοι της Μόσχας πέθαναν, κυριολεκτικά, από το κρύο μέσα στα διαμερίσματά τους. Τι κι αν πεθάνουν και μερικοί Έλληνες από το κρύο; Σημασία έχει να παραμείνουμε στο ευρώ.)

Η κρίση είναι ευκαιρία για να ζήσετε τα πιο μαγικά Χριστούγεννα της ζωής σας.

Παραμυθένια Χριστούγεννα από τον pitsiriko

...Πολλοί έχουν ταυτίσει τα Χριστούγεννα με το χρήμα και την κατανάλωση, λες και ο Χριστός ήταν τραπεζίτης ή εφοπλιστής...
Το παλληκάρι τα λέει ΟΛΑ σε ένα άρθρο

Πινακίου Όλγα - http://pinakio.blogspot.gr/2012/01/blog-post_02.html

 

 

 

 

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και –σε αντίθεση με αυτό που υποστηρίζουν πολλοί- θα είναι τα πιο ατμοσφαιρικά Χριστούγεννα των τελευταίων δεκαετιών. Τουλάχιστον για πολλούς Έλληνες. Η κρίση είναι ευκαιρία για να ζήσετε τα πιο μαγικά Χριστούγεννα της ζωής σας. Μέχρι τα επόμενα.


Πολλοί έχουν ταυτίσει τα Χριστούγεννα με το χρήμα και την κατανάλωση, λες και ο Χριστός ήταν τραπεζίτης ή εφοπλιστής.

Ο Χριστός γεννήθηκε φτωχαδάκι μέσα σε μια σπηλιά. Ο πατέρας του ήταν ξυλουργός –που ήταν, όμως, καλή δουλειά τότε γιατί δεν είχαν ανακαλύψει ακόμα το τσιμέντο- και η μάνα του Παναγία.

Βέβαια, οι γονείς του είχαν πάει στην Βηθλεέμ για την απογραφή –πήγαν δυο και έκαναν απογραφή τρεις- και γι’ αυτό ο Χριστός γεννήθηκε στην σπηλιά• μπορεί στη Ναζαρέτ οι γονείς του να είχαν καμιά βίλα με πισίνα, σάουνα, γήπεδο του τένις και πυρηνικό καταφύγιο.

Τέλος πάντων, είναι απορίας άξιον πώς, ενώ ο Χριστός γεννήθηκε σε μια σπηλιά, οι χριστιανοί –για να γιορτάσουν την γέννησή Του- έφτασαν στο σημείο να ξεκωλώνονται στα ψώνια, στη μάσα και στις πολυτέλειες.

Αν ο Χριστός είχε γεννηθεί σε κάνα παλάτι, μπορεί οι χριστιανοί να γιόρταζαν τα Χριστούγεννα, φορώντας σκισμένα ρούχα και τρώγοντας χόρτα και ακρίδες.

Βέβαια, όλα τα κλασικά αναγνώσματα με θέμα τα Χριστούγεννα έχουν μέσα πεινάλες, ξεβράκωτους, ορφανά, γέρους, άνεργους, πουτάνες, πρεζάκηδες και –γενικά- με διάφορα άτομα που δεν έχουν καμία σχέση με τον τρόπο που γιόρταζαν οι Έλληνες τα τελευταία χρόνια τα Χριστούγεννα, αφού στην παγκόσμια λογοτεχνία δεν υπάρχει καμία κλασική χριστουγεννιάτικη ιστορία με τύπισσα ντυμένη σαν λατέρνα να χορεύει τσιφτετέλι πάνω στο τραπέζι νυχτερινού κέντρου και από κάτω ένας μεθυσμένος κοιλαράς να της βαράει παλαμάκια.

Άρα, τα φετινά φτωχικά Χριστούγεννα θα έχουν την ατμόσφαιρα μιας παραμυθένιας χριστουγεννιάτικης ιστορίας. Όχι για όλους, βέβαια. Ο Λάτσης δεν θα έχει ποτέ τη χαρά να ζήσει αυτήν την όμορφη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα και να αισθανθεί σαν το κοριτσάκι με τα σπίρτα.

Η αλήθεια είναι πως το είχαμε παρακάνει τόσα χρόνια που ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητές μας και είχαμε την έξαλλη απαίτηση να αγοράζουμε τα Χριστούγεννα δώρα για τους φίλους μας και κάνα μπάνικο κόσμημα για την καλή μας, μπας και μας κάνει ένα ωραίο τσιμπούκι την Πρωτοχρονιά για να μας πάει καλά ο χρόνος.

Φέτος θα χαρίσουμε στους φίλους μας την αγάπη μας και θα νιώσουμε βαθιά στην ψυχή μας το χαρμόσυνο μήνυμα της γέννησης του Θεανθρώπου.
Βέβαια, μπορεί να έχουμε καμιά επανάληψη των Χριστουγέννων του 2008 και να την περάσουμε ακόμα πιο τζάμι. Ειδικά οι τζαμάδες.

Ο Σεραφίνο και η παλιά Ελλάδα

Κοσμικά από τον pitsiriko

Θα γίνουμε σαν το Σεραφίνο που ήταν οι άλλοι μέσα στο εστιατόριο και έτρωγαν τα γουρουνόπουλα και ο Σεραφίνο τους κοιτούσε από το τζάμι και του τρέχουνε τα σάλια. 

 

Το τελευταίο διάστημα, στη γειτονιά μου υπάρχουν πια πολλοί άστεγοι και πολλοί ζητιάνοι. Επίσης, υπάρχουν πολλοί διαρρήκτες και τσαντάκηδες. Το αναφέρω επειδή αυτοί πριν δεν υπήρχαν στη γειτονιά μου. Εντάξει, δεν το παίρνω προσωπικά, αφού, υποθέτω, πως στις άλλες γειτονιές θα πρέπει να γίνεται πόλεμος. Με όπλα.


Η αλήθεια είναι πως δεν απομακρύνομαι πολύ από τη γειτονιά μου και δεν ξέρω τι γίνεται σε άλλες γειτονιές. Φοβάμαι να πάω αλλού.

Από τις άλλες γειτονιές, μόνο για το Ψυχικό ξέρω πως είναι όπως ήταν πάντα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα. Η οικονομική κρίση δεν το άγγιξε. Βέβαια και οι Τούρκοι να μπούνε μέσα, στο Ψυχικό δεν θα τους επηρεάσει.

Τώρα τελευταία δεν πάω ούτε για καφέ.

Πήγαινα για καφέ και –μέσα σε μια ώρα- περνούσαν από το τραπέζι μας 50 ζητιάνοι. Ήταν αδύνατον να συζητήσω οτιδήποτε με την παρέα μου. Πάντα ήταν και ένας ζητιάνος στην παρέα μας. Χώρια οι ενοχές.

Έφτασα στο σημείο να πηγαίνω μόνο στα καφέ που έχουν ταράτσα. Τους τελευταίους καφέδες τους ήπια μαζί με τα περιστέρια – ξέρω πια όλα τα περιστέρια της Αθήνας. Αλλά τώρα κρύωσε κάπως ο καιρός και δεν σε σερβίρουν στο roof garden.

Ακόμα χειρότερο από τους ζητιάνους είναι οι περαστικοί που σε κοιτάνε με ένα βλέμμα γεμάτο φθόνο και αηδία.

Πας να πιεις έναν καφέ και οι περαστικοί σε κοιτάνε λες και είσαι ο Ωνάσης.
Κάνεις να ρουφήξεις το φρεντοτσίνο με το καλαμάκι και βλέπεις κάποιον να σε κοιτάει λες και του πίνεις το αίμα.

Θα γίνουμε σαν το Σεραφίνο που ήταν οι άλλοι μέσα στο εστιατόριο και έτρωγαν τα γουρουνόπουλα και ο Σεραφίνο τους κοιτούσε από το τζάμι και του τρέχουνε τα σάλια.
Τις προάλλες βγήκαμε από το σινεμά και -μέχρι να κάνουμε δέκα μέτρα- μας ζήτησαν χρήματα πέντε άνθρωποι. Δεν υπερβάλλω, πέντε ήταν. Μας την είχαν στημένη. Και όλα αυτά στην οδό Πανεπιστημίου.

Δεν θέλω να ξαναπάω σινεμά. Θα τις κατεβάζω τις ταινίες και θα τις βλέπω κλειδαμπαρωμένος. Στην Αθήνα του 2012, βγαίνεις από το σινεμά και ο άστεγος σε κοιτάει λες και μόλις έχεις βγει από το ιδιωτικό σου τζετ.

Αυτά να τα βλέπουν αυτοί που θέλουν ανάπτυξη και κατανάλωση. Αν δεν υπάρξει φροντίδα για άστεγους, ζητιάνους και άλλους καταφρονεμένους –που διαρκώς πληθαίνουν-, δεν μπορεί να υπάρξει καμία ανάπτυξη.

Ούτε να κάνω βόλτα μπορώ. Κάθε λίγα μέτρα, ένας άνθρωπος που σου ζητάει λεφτά. Σε κάθε βόλτα, χαλάω ένα μισθό. Όπως το πάω, σε τριάντα χρόνια θα είμαι άφραγκος. Θα ζητιανεύω έξω από τους κινηματογράφους.

Εν τω μεταξύ, είμαι τόσο σίγουρος πια πως αυτός που με πλησιάζει θέλει χρήματα που την πατάω.
Τις προάλλες, εκεί που έκανα βόλτα, στάθηκε μπροστά μου ένας κύριος και αμέσως του έβαλα στο χέρι ένα χαρτονόμισμα των δέκα ευρώ.

Το πήρε, το κοίταξε έκπληκτος και με ρώτησε στα αγγλικά πού είναι το Μουσείο της Ακρόπολης. «Έλληνας είμαι» του λέω στα ελληνικά, «αλλά κι εσύ, βρε άνθρωπέ μου, ζητιανεύεις για να πας στο Μουσείο της Ακρόπολης; Δεν πας να φας κάτι να λιγδώσει το άντερό σου; Με τα αγάλματα θα την βγάλεις; Θα γελάνε μαζί σου οι Καρυάτιδες».

«I beg your pardon?» μου κάνει. Εντάξει, είχα διαβάσει πως οι νέοι άστεγοι είναι μορφωμένοι, έχουν πτυχία και μιλάνε από πέντε ξένες γλώσσες ο καθένας αλλά δεν καταλάβαινα γιατί μου μιλούσε στα αγγλικά. Σκέφτηκα πως μπορεί να τον μπέρδεψαν τα κατάξανθα μαλλιά μου και τα γαλαζοπράσινα μάτια μου.

Τελικά, ο άνθρωπος δεν ήταν ούτε ζητιάνος, ούτε άστεγος• ήταν ένας τουρίστας που έψαχνε το Μουσείο της Ακρόπολης.

Έγινα ρεζίλι. Μετά ήθελε να μου δώσει πίσω τα δέκα ευρώ.

«Από πού είσαι;» του λέω. «Από την Γερμανία» «Ε, κράτα τα να πιεις μια μπύρα στην υγειά των Ελλήνων, τόσα έχετε κάνει εσείς για εμάς».

Παρασκευή 7/12 παρέα με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη

Τα βουνά περνάω και τις θάλασσες περνώ  Κάποιον αγαπάω...
Δυο ευχές κρατάω και δυο τάματα κρατώ Περπατώ και πάω...
Σταυρός Του Νότου
VIDEO